Sveta Liturgija i krštenje 28.09.2014. god.

Dana 28.09.2014. u kapeli Svetog Vasilija Ostroškog čudotvorca služen je Sveta liturgija na kojoj su kršteni: Dušan Lončar rođen 1946. u Bačkom Brestovcu, njegov unuk Luka Lončar rođen 2013. u Novom Sadu i Branko Lončar rođen 1971. iz Škalića.

Nakon krštenja priređeno je posluženje u Crkvenoj opštini kod paroha protojereja Miloša Orelja, a potom se otišlo u Škalić gdje je Branko Lončar sa suprugom i djecom priredio svečani ručak.

Ovom prilikom g. Dušan Lončar poklonio je o. Milošu Orelju tri zbirke pesama: Istinite pesme, Budan san i Nebeski Ruj.

Velika je radost kada se krsti malo djete, ali još veća kada se krste odrasli i tako spasavaju sebe- svoju dušu, djece i unucima ostavljaju divan primjer i Božji blagoslov, jer bez krštenja nema spasenja.

Kako g. Dušan Lončar nije zaboravio svoj kraj i u njega se neprestano vraća imali smo potrebu da povodom ovog Svetog događaja objavimo njegovu kratku biografiju i četiri pjesme iz zbirke Nebeski Ruj koje govore o Crkvi Svetog Arhangela Mihaila u Vodoteču i još dva tužna događaja iz prošlosti.

 

KOD CRKVE

Pitaj Boga, od kada,
sve do onog rata i prevrata,
na tromeđi kapelskoj,
po sred Vodotečkog polja,
centar sveta, pod lipama –

Kod Crkve Svetog Ar’anđela.

Kao nekad, anđele dobra,
sabirao je narod izokola,
da se voli, rodi i plodi,
da život slavi,
i Bogu se moli –

Sveti Ar’anđel, Kod Crkve.

Po mir, spokoj i utehu,
dete imenom krštenim ponoviti,
pred Bogom zavet bračni položiti,
ispod oka lepotu zagledati,
nedeljom novi proglas čuti –

K Crkvi se u radosti išlo.

Na Ar’anđelov dan, svečarski,
tesna je crkva, a i porta –
narod se slegao s brda, odasvud,
k Crkvi čuvarki,
ime da joj slavi –

Crkva je to saborna.

Od žive pletenice uvijeno,
nogostupom krajiškim prizemljeno,
da se i zemlja stresa,
Crkvu da obgrli, kolo se izvijalo,
a pripjevom, do Primorja razlegalo –

Oj, sjaj mjeseče, nemoj zalaziti,
po tebi ću dragu pozdraviti.
Oj, niko ne zna, đe je moje cvjeće,
samo zvjezda, što po nebu šećer. 
 

NIOBIDIN ZID

Kod Crkve u Vodoteču,
zborištu narodnom,
od pamtiveka,
Crkve Svetog Ar’anđela – nema,
nit spomena ima,

Od oslobođenja.

U porti stoletne Crkve,
u ratu drugom srušene,
iznikao spomen park izginulim,
što su u njoj svi kršteni,
a ni zvona crkvenog nema,

Od oslobođenja.

Bronzanim imenima,
park zeleni, obzidan je,
u njem’ temelji crkveni,
što bojažljivo izviruju
u uredno pokošenoj travi,

Od oslobođenja.

Crkve nema,
Al, iz kamena njenoga života,
osveštanog davno, nagorelog u ratu,
kao Niobidine, suze klize
u zidovima zadružnog doma,

Od oslobođenja.

Eh, da se, u Parku,
dok još ćute,
za poginule i sve mrtve,
bar zvona oglase, tugo golema,
porta bi crkvena oživela,

Od oslobođenja.

 

IZ ISTIH REDOVA

Osmoricu partizana, u stavu mirno,
s titovkom na glavi,
na osnovu okate sumnje,
slobodne procene partije
i najužeg rukovodstva u lokalu,
kao i opštih smernica odozgo,

za primer,

u petokraku na čelu,
na brdu Slavica,
u šumskom pejsažu jesenje lepote –
streljaše borci iz istih redova,
komšije prve iz sela,
drugari iz školske klupe.

Za kaznu,

da nisu bili dovojno odani,
da bi istoga dana
prešli na drugu stranu,
virus da bi bili opasni
u odsudnom trenutku,
da su izdajnici domaći,

jadna im mati!

 

MATI JADNA

Na nebu se crven pojavila
pred drugi jadni rat,
kad se kuća branila,
u kući – ime,
a ispred – zastava crvena.

S one strane –
Neprijatelj je, zna se,
s ove –
možda i nisu svi isti?

Dobar k’o leb,
iz čestite kuće,
ima’ je i više škole,
Mane – tobož za kralja.

Preki sud odma:
Mani –
proveren drug,
nož pod grlo,
pa, š njim, u bezdanu jamu.

Lelek se u kući ne čuje,
jauk, stegnut, u suzama se davi.
Mati jadna,
na višku,
bičeve kose, žive, rukama čupa.

Kad, za neko vrjeme,
pročuje se –
Mane živ!

Načet,
kad je u bezdan bačen,
zelena grana spasa –
podmetne se,
i,

vrati se svojima
pod, onu, istu, zastavu –
Mane.

BELEŠKE O PESNIKU 

Dušan lončar rođen je 1946. godine u Bačkom Brestovcu kod Sombora u porodici koloniziranoj iz Like, Gornjeg brinjskog kraj, sela Škalića odmah posle drugog svetskog rata. Odrastao i osnovnu školu završio u rodnom mestu. Gimnaziju pohađao u Somboru, a završio u Odžacima. Diplomirao sociologiju na Filozofskom fakultetu u Beogradu.

Profesionalno se bavio desetak godina odnosima između države, društva i verskih zajednica u Izvršnom veću Vojvodine, kao i sociologijom religije. Potom, u PKSSRN Vojvodine radio na kadrovskim poslovima i odnosima sa crkvom i verskim zajednicama.

Kasnije, profesionalno se preusmerava i prelazi na rad u privredu. Bavio se marketinsškim, menadžerskim i poslovima s javnošću. Prvo, u ”Marketingu za električne baterije” u Novom Sadu, kao zamenik generalnog direktora, zatim u ”Hemofarmu”, kao direktor Poslovnog centra u Novom Sadu.

Objavio stručne radove u časopisu ”Savremenost” i zborniku ”Preduzetništvo i sociologija”, a u listu ”Bački Brstovac” više novinskih i literarnih priloga.

U izdanju ”Brankovog kola” objavio:  ”Istinite pesme”, ”Budan san” i ”Duhovni Ruj”. Živi u Novom Sadu.

 

Facebook komentari